Het mooie aan het Vogelmeer in de Schoorlse duinen is haar maat en ligging. Het is precies groot genoeg om een meer(tje) te heten. Je kunt gemakkelijk even omlopen naar de overkant. Maar een rondje om dit meer is een echte wandeling. Zeker een half uurtje. Haar vorm is prachtig. Kijk naar de ontwerpen van de romantische landschapstuinen en je herkent de natuurlijke vorm van het Vogelmeer. En het heeft zelfs een heus eiland waar nog net geen decor van een kasteel op staat. Perfect.
Het Vogelmeer heeft haar naam te danken aan de meeuwen kolonie die hier ooit huisde. Vossen hebben haar etymologie verstoord.
Wat opvallend is, of beter onopvallend, is haar ligging. Veel inwoners van Schoorl en Groet weten van haar bestaan niet af. Het meer ligt verscholen voor fietspaden en logischerwijs op een van de laagste punten in het duingebied. Als het stervensdruk is op het strand liggen de locals lekker rustig bij het Vogelmeer.
Zo ook nu. Op het hoogtepunt van de schaatsgekte, waarbij het duidelijk was dat het de laatste zondag in wederom twaalf jaar zou zijn dat we konden schaatsen, was het Vogelmeer het bevroren Atlantis van Nederland. Een man of vijftien, beschreef een journalist van het Noord Hollands Dagblad, hebben het gevonden. Terwijl op de Noordervaart nabij de Eilandspolder de auto’s tot de derde molen geparkeerd stonden.
Het Vogelmeer is zo’n plek waarvan je blij bent dat je het kent.
COMMENTS (0)